Ο μήνας Ιούλιος
Τι γίνεται όταν ένα ωραίο πρωί:
- ανακαλύπτεις ότι ο φίλος σου που τον έχεις δίπλα στο Θεό τελικά είναι για τα πανυγήρια? (η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελες να το δεις κάνοντας πάντα τα στραβά μάτια και δικαιολογώντας τον ως εκεί που δεν πάει… Ε, μάντεψε! Δεν πάει πια! Αυτός ο μαλάκας – δηλαδή εγώ- πέθανε!).
- η σύνδεση σου αρνείται για δικούς της λόγους να σε αφήσει να δικτυωθείς? (έχεις περάσει ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο περιμένοντας κάποιον από το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών, αν όχι να σε βοηθήσει να το λύσεις, να σου πει για ποιο λόγο έστω δεν λειτουργεί… Ε, δεν υπάρχει! Ταλαιπωρία και καμιά εξυπηρέτηση και ατελείωτες ώρες αναμονής!)
- δεν σε πληρώνουν οι εργοδότες σου για τη δουλειά σου (που ξεπατώνεσαι σχεδόν 16 ώρες τη μέρα) επικαλούμενοι μια οικονομική κρίση που ποτέ δεν έφτασε στην Ελλάδα? (και απαιτούν όμως να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου αλλά εκείνοι τον κούκο την ώρα της πληρωμής σου… βγάζοντας μόνο προκαταβολές της τάξης των 200€… Ας μου πει ένας λογικός άνθρωπος τι μπορείς να πρωτοπληρώσεις με αυτά – σουπερ μαρκετ? ενοίκιο? λογαριασμούς? Τι?).
- η μεγαλοεταιρεία, στην οποία δουλεύεις, απειλεί με μαζικές απολύσεις ενώ είναι απόλυτα κερδοφόρα με τζίρους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ? (Έχουν βρει την καραμέλα “οικονομική κρίση” και απολύουν με τις ευλογίες του κράτους, έτσι!, γιατί ο Διευθύνων Σύμβουλος αποφάσισε ένα πρωί ότι με αυτό τον τρόπο θα κρατήσει τους μετόχους χαρούμενους εμφανίζοντας ακόμα πιο μεγάλους τζίρους… Βέβαια το να κόψει από το μισθό και τις παροχές των δικών του, των διευθυντών και μεγαλοστελεχών ούτε λόγος έτσι? – μιλάμε για μισθούς άνω των 10.000€ μηνιαίως και απίστευτες παροχές από εταιρικές κάρτες και αυτοκίνητα μέχρι ότι μπορεί να φανταστεί ο νους σου, ανάλογα με τη βαρύτητα του κάθε διευθυντή).
- ότι η ίδια εταιρεία κάνει διακρίσεις στους εργαζομένους της με βάση το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, την οικογενειακή τους κατάσταση και το φύλο τους? (έχουν κόψει όλα τα site με LGBT θέματα με το μήνυμα “This URL is of gay, lesbian and bisexual interest therefore the administration forbids the access to this particular site”. Επίσης facebook, twitter, Utube, blogs όλων των τύπων κομμένα!). Η συγκεκριμένη εταιρεία βραβέται κάθε χρόνο για την κοινωνική της πολιτική και το πόσο φροντίζει τους εργαζομένους της…(αρκεί να είναι άντρες – οι γυναίκες παίρνουν άδειες εγκυμοσύνης, straight – γιατί οι gay είναι άρρωστοι, διεστραμμένοι και εντελώς ακατάλληλοι για μια θέση μέσα στην εταιρεία, παντρεμένοι – γιατί οι ανύπαντροι με άστατη ζωή δεν αποδίδουν στην δουλειά αντίθετα με τους παντρεμένους που γίνονται τα ιδανικά πρόβατα για τη δουλειά τους, άλλωστε δεν πρόκειται να εναντιωθούν σε καμία από τις αποφάσεις της διοίκησης – έχουν οικογένεια πίσω τους για απολύσεις είναι τώρα?).
ΜΠΑΧΑΛΟ! Και τρέχεις και δεν φτάνεις! Και νιώθεις αδικημένος και θυμωμένος γιατί κανείς δεν μπορεί αλλά ούτε και θέλει να σε προστατέψει… Γιατί οι νόμοι έχουν φτιαχτεί για τα XXXXXXL πορτοφόλια, γιατί το κράτος εθελοτυφλεί, γιατί το ίδιο κράτος το οποίο πληρώνεις και εσύ ως πολίτης – τι σημασία έχει για αυτό την ώρα της καταβολής των φόρων ότι είσαι πούστης, πλακομούνα, τραβεστί?- τελικά σε αντιμετωπίζει ως δευτεράντζα χωρίς να σου δίνει έστω τα στοιχειώδη δικαιώματα που συνταγματικά κατωχυρώνει σε άλλους δύσμοιρους straight πολίτες όπως το δικαίωμα στον γάμο, την οικογένεια? Το να σε αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια και να μπορείς να κατοχυρωθείς απέναντι σε κακές συμπεριφορές που σε κρίνουν από το κρεβάτι σου είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας σε αυτή τη χώρα που της αρέσκεται να δηλώνει ελεύθερη και δημοκρατική.
Αυγούστου 11, 2009 στο 12:12 μμ
Ax, esu kala ta les… alla poios akouei?????
Kalo kouragio!!!
Αυγούστου 11, 2009 στο 12:13 μμ
I know the feeling
Αυγούστου 11, 2009 στο 12:59 μμ
Αισθανόμαστε τόσο θυμωμένες με όλους και με όλα… Τι να πρωτοαφήσεις πίσω? Κούραση και αδικία στο καθημερινό μας λεξιλόγιο!
Αυγούστου 12, 2009 στο 8:19 μμ
Αυτή η ‘κριση ‘ ειναι τελικά το καλύτερο δωράκι γι αυτους που τη δημιούργησαν…
Το 2002 δουλευα σε ενα ιδιωτικο σχολειο.Επαιρνα 180.000 δραχμες και υπεγραφα για
240.000. Απο τις 7,30 ως τις 2,30 και μετα baby sitting ως τις 4 ! Κρατάγαμε τα παιδιά των ‘εκλεκτών ‘ πελατών.Το Γενάρη με κάλεσαν ως αναπληρώτρια δασκάλα. Δήλωσα αμεσως παραίτηση.Θυμάμαι τον ιδιοκτητη του σχολειου που μου προτεινε αυξηση για να μεινω. ”Δημόσιο και ξερό ψωμί”, του είπα.
Δεν το μετανιωσα ποτέ.
Βλεπω τωρα παιδιά με προσόντα απίστευτα να δουλευουν για τα μισα λεφτα από όσα παιρνω εγω…
Τι να πω;…Γυρισαμε 30 χρονια πισω με αυτη την κολοκατάσταση.
Υπομονή μεχρι να βρεις κατι καλυτερο , καλη μου. Φιλια
Αυγούστου 13, 2009 στο 1:05 μμ
Δυστυχως αυτη ειναι η Ελλαδα-μπαχαλο που ζουμε….ποιος ειναι περηφανος ηθελα να ξερα…..
Αυγούστου 24, 2009 στο 2:18 μμ
κορίτσια,σκεφτήκατε να πάτε να ζήσετε κάπου στην Ευρώπη;Δεν αστειεύομαι-εγώ το προσπάθησα για αρκετούς λόγους,μεταξύ αυτών και κάποιος που αναφέρεις,αλλά δε μου έκατσε και γύρισα πίσω.Δεν το έχω μετανιώσει τόσο πολύ-από επαγγελματικής πλευράς-αλλά σίγουρα είναι άλλο το επίπεδο ζωής έξω,ας το παραδεχτούμε επιτέλους.Και το βλέπω κάθε φορά που πηγαίνω εκεί – όταν επιστρέφω έχω την εντύπωση πως ήρθα ξανά στη χώρα που βασιλεύει η καφρίλα.
Αυγούστου 27, 2009 στο 7:03 μμ
Δεν βασιλεύει η καφρίλα, είναι στο DNA μας και δεν φταιν ουτε οι μετανάστες ούτε οι τούρκοι, ούτε οι φραγκολεβαντίνοι, ούτε κανείς άλλος. Το κακό μας το κεφάλι φταίει