Σκέψεις….

Είχε τα γενέθλια της χθες κάποια φίλη και μας κάλεσε σε ένα μπαρ κοντά στη Κολοκοτρώνη. «Για λίγο» είπαμε μεταξύ μας καθότι καθημερινή και πήρε να ξημερώνει όταν φύγαμε. Όμορφα ήταν… Σε ένιωθα όλο το βράδυ πλάι μου. Αισθανόμουν την αναπνοή σου απαλή να ακουμπά στο λαιμό μου. Γύρισα και σε κοίταξα… Έμοιαζες να έχεις δραπετεύσει από εκείνο το μέρος μακριά.. Τι ονειρευόσουν; Δεν σε ρώτησα μετά… Δεν μπορούσα με τίποτα να διαβάσω τα αισθήματα σου. Με φέρνει σε αμηχανία αυτή η διαπίστωση ότι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι μπορεί να γίνουν και οι πιο απροσπέλαστοι, οι πιο μακρινοί.

Υπάρχουν μυστικά στα ζευγάρια; Λένε πως τα φανερώνουν όλα μεταξύ τους αλλά τελικά ο καθένας αποκρύπτει κομμάτια του; Σε ρώτησα γι’ αυτό. Και μου απάντησες ότι πριν δύο χρόνια όταν πρωτοσυναντηθήκαμε ξεκινήσαμε οι δυο μας ένα διάλογο που κάποιες φορές γίνεται μονόλογος, κάποιες άλλες γίνεται σιωπή, στο τέλος όμως καταλήγει διάλογος. Εκείνο το βράδυ, είπες, ότι κατέληξα να σου έχω πει τις περισσότερες αλήθειες της ζωής μου κι ότι πίστευα πως ξέρω για τη ζωή. Μου είπες ότι όσο υπάρχει διάλογος μεταξύ μας δεν υπάρχει τέτοιος φόβος. Πιστεύεις ότι υπάρχουν ζευγάρια που καταλήγουν έτσι. Ξεκινάνε μαζί σε έναν κοινό δρόμο αλλά με τα χρόνια προχωράει ο καθένας σε δικά του μονοπάτια. Μου είπες ότι οι έρωτες, κατά κανόνα δείχνουν τις δυνατότητες τους από την αρχή και σε μας άναψε εκείνος ο τρελός ο έρωτας που σε κάνει να θες να γνωρίσεις απόλυτα τον άλλο. Κάθε γραμμούλα, κάθε σημαδάκι όσο ασήμαντο του αγαπημένου σώματος και κυρίως να θες να γνωρίσεις την πιο κρυφή σκέψη του άλλου. Να μην αντέχεις τις σιωπές του. Δεν θα έχουμε τέτοιου είδους πρόβλημα, κατέληξες και με κάλυψες απόλυτα.

Ξημερώματα οδηγούσες στην Πανεπιστημίου… Είναι απίστευτο το πόσο όμορφη είναι η Αθήνα τέτοιες ώρες. Ο ουρανός είναι αστραφτερά γαλανός, το πράσινο στα δέντρα και τις νησίδες δείχνει περισσότερο και φουντωμένο και ο ήλιος μοιάζει πιο πλούσιος από τις δροσοσταλίδες της πρωινής υγρασίας… Σε κοιτούσα νυσταγμένα από το διπλανό κάθισμα… που και που γύριζες και μου χαμογελούσες… Βρίσκεις ότι η ανασφάλεια είναι ερωτικό σύμπτωμα… Συνυπάρχει με τον έρωτα, τον ερεθίζει… Και συνέχισες να χαμογελάς με νόημα ότι γνωρίζεις τα συναισθήματα μου για σένα μετά από δύο χρόνια… Σου έβγαλα κοροϊδευτικά τη γλώσσα και αποκοιμήθηκα μέχρι να φτάσουμε σπίτι…

Ε.